Jak opróżnić piwnicę w bloku, nie tracąc na to całego weekendu

Boks w piwnicy bloku ma zwykle niecałe dwa metry szerokości, a mieści zawartość całego mieszkania sprzed dwóch dekad. Rowery po dzieciach, opony na felgach, słoiki, kartony, których nikt nie otwierał od przeprowadzki. Robota wygląda na jedno popołudnie, a potrafi zjeść trzy weekendy. Da się ją skrócić do kilku godzin, pod warunkiem że zaczniesz od właściwej strony i nie będziesz w kółko chodził po schodach z jedną rzeczą naraz.

Godzina zero: światło, buty i wolna droga na klatkę

Zejdź na dół, zanim cokolwiek zaplanujesz. W blokach z wielkiej płyty żarówka w korytarzu piwnicznym pali się na czujnik i gaśnie w najmniej odpowiednim momencie, a w samym boksie gniazdka najczęściej nie ma wcale. Latarka czołowa zmienia tę robotę bardziej niż jakikolwiek inny sprzęt, bo zostawia obie ręce wolne do noszenia. Do tego zamknięte buty, rękawice robocze i bluza, której nie szkoda.

Druga sprawa to trasa. Sprawdź, czy drzwi na klatkę dają się zablokować, gdzie stoją wózki sąsiadów i czy winda w ogóle zjeżdża na poziom piwnic (w większości bloków nie zjeżdża). Jeśli masz gdzie podjechać autem pod samą klatkę, ustaw je tam od razu. Przy takich porządkach najwięcej czasu zjada nie dźwiganie, tylko bieganie w tę i z powrotem po rzeczy, które i tak wylądują w jednym worku.

Zarezerwuj realny blok czasu, najlepiej całe przedpołudnie. Rozbicie tej roboty na trzy wieczory po godzinie kończy się zwykle tak samo: w korytarzu piwnicznym rośnie kupka wyniesionych gratów, sąsiedzi zaczynają narzekać, a boks nadal jest pełny.

Wynoś warstwami od drzwi, nie od najcięższego mebla

Naturalny odruch każe zabrać się najpierw za to, co największe. Szkoda energii. W ciasnym boksie nie masz gdzie postawić szafki wyciągniętej ze środka, więc po pięciu minutach stoisz w korytarzu z meblem w rękach i nie możesz się nawet cofnąć. Pracuj warstwami: opróżnij pas przy samych drzwiach, wynieś go na górę, dopiero potem sięgaj głębiej.

Drobiazgi pakuj od razu w worki, i to grube, budowlane. Piwniczny kurz, kawałki desek i rdzawe kanty rozrywają cienką folię w drodze na klatkę, a rozsypany worek na trzecim stopniu potrafi zepsuć cały dzień. Szkło, słoiki i butelki idą osobno, do skrzynki albo kartonu ze wzmocnionym dnem. Nic nie tłucz na miejscu, bo odłamków z klepiska już nie pozbierasz.

Rzeczy, po których widać, że mogą być czyjeś, odkładaj na bok zamiast wrzucać w worek. Dokumenty, koperty ze zdjęciami, pudełka po biżuterii, książeczki oszczędnościowe. Boksy w blokach spółdzielczych zmieniały właścicieli po kilka razy i zawartość bywa starsza niż mieszkanie na górze.

Cztery miejsca, do których trafia zawartość boksu

Zamiast jednej rosnącej góry na korytarzu, rozdziel rzeczy na kilka strumieni od razu przy drzwiach. Wygląda to na zbędną biurokrację, a oszczędza drugi przejazd i tłumaczenie w punkcie zbiórki, dlaczego przywiozłeś wszystko wymieszane w jednej przyczepce.

Kartony na rzeczy do oddania podpisuj flamastrem od razu przy pakowaniu. Brzmi to drobiazgowo, ale gdy po dwóch godzinach pod klatką stoi kilkanaście identycznych pudeł, nikt już nie pamięta, w którym leżą narzędzia do zatrzymania, a w którym rupiecie na wywóz. Ta sama zasada dotyczy worków: wystarczy inny kolor taśmy na szyjce.

Ostatni punkt tej listy bywa lekceważony. Puszka po lakierze z zaschniętą resztką na dnie to nadal odpad niebezpieczny i nie wolno jej wrzucić do kontenera przy śmietniku. Zasady odbioru chemii, olejów i akumulatorów ustala gmina razem z operatorem, więc sprawdź je u siebie, zanim zapakujesz cokolwiek do bagażnika.

• Do zatrzymania: sprzęt sezonowy, narzędzia, rzeczy, których naprawdę używasz. Wracają do boksu na koniec, nie w trakcie pracy.
• Do oddania dalej: sprawne rowery, sanki, wózki, meble bez śladów wilgoci. Grupy sąsiedzkie i lokalne organizacje biorą to od ręki.
• Zużyty sprzęt elektryczny: stare telewizory, mikrofalówki, ładowarki, świetlówki. Punkt zbierania elektroodpadów, nigdy zwykły kontener.
• Odpad zmieszany i gabaryty: rozpadające się meble z płyty, mokre dywany, wykładziny, przemoczona tektura.
• Osobno i ostrożnie: puszki po farbach, rozpuszczalniki, oleje, akumulator z auta, resztki środków ochrony roślin.

Wilgoć przesądza, co da się z piwnicy jeszcze uratować

W kamienicach Śródmieścia i w blokach z lat sześćdziesiątych piwnice bywają zawilgocone na stałe. Skutek widać po zawartości: tektura mięknie i rozpada się przy podnoszeniu, meble z płyty puchną na krawędziach, tekstylia łapią zapach stęchlizny nie do wyprania. Rzeczy, które w suchym boksie przetrwałyby dekadę, tutaj nadają się już wyłącznie do wywozu.

Dlatego w mokrej piwnicy nie planuj wielkiego ratowania dobytku. Sprawdzaj to, co z natury odporne: metal, twardy plastik, szkło, drewno lite. Płyta wiórowa, materace, poduszki, papier i skóra przegrywają z wilgocią prawie zawsze. Zwinięty w rulon przemoczony dywan waży tyle, że dwie osoby ledwo wnoszą go po schodach, a nikt go od Ciebie już nie weźmie.

Zapach i pleśń na murach to osobny temat. Samo opróżnienie boksu grzyba nie usunie, choć pomaga, bo pod górą kartonów ściana nigdy się nie przewietrzy. Osuszaniem i odgrzybianiem zajmują się firmy budowlane, a w bloku decyzja i tak najczęściej należy do administracji, nie do pojedynczego lokatora.

Opał, gruz i rzeczy cięższe, niż wyglądają na oko

Na Śląsku i w Zagłębiu wiele piwnic w starszej zabudowie pełniło rolę składu opału. Piec zniknął przy podłączeniu do ciepła sieciowego, a resztka węgla i szlaki została pod ścianą, zbita w twardą warstwę. Wygląda niepozornie, dopóki nie zaczniesz tego ładować: opał przy tej samej objętości jest wielokrotnie cięższy od kartonów czy ubrań.

Praktyczna zasada brzmi: worek z węglem, szlaką albo gruzem napełniaj tylko do takiej wagi, żeby przenieść go po schodach jedną ręką i bez przystanku. Lepiej wynieść wiele lekkich worków niż zapakować kilka, których potem nie ruszysz z miejsca. To samo dotyczy resztek płytek i cegieł, odłożonych kiedyś w piwnicy na wszelki wypadek.

Do tego dochodzi kurz. Przy wynoszeniu opału zamknij drzwi na klatkę schodową i trzymaj miotłę pod ręką, bo czarne ślady na stopniach sąsiedzi zauważą szybciej niż cokolwiek innego. Jeśli w boksie leży stary piec albo kawałki instalacji owinięte szarą, włóknistą izolacją, której nie potrafisz rozpoznać, zostaw je i zapytaj administrację. Materiały zawierające azbest usuwa wyłącznie firma z odpowiednimi uprawnieniami i osobnym zgłoszeniem.

Kiedy taniej wychodzi wynająć ekipę niż nosić samemu

Są trzy sytuacje, w których samodzielne dźwiganie przestaje się opłacać. Pierwsza: boks zapchany po sufit, a Ty nie masz auta ani nikogo do pomocy. Druga: administracja wyznaczyła datę uprzątnięcia korytarza przed przeglądem instalacji i termin goni. Trzecia: mieszkanie idzie na sprzedaż, a kupujący ma przejąć pustą komórkę razem z kluczami.

Wtedy opróżnianie piwnic zlecone firmie zamyka sprawę w jedno przedpołudnie. Przyjeżdżamy z workami, skrzynkami i latarkami, wynosimy zawartość, rozdzielamy strumienie odpadów już przy aucie i zamiatamy pomieszczenie. Nie musisz nawet schodzić na dół: wystarczy klucz i słowo, co ma zostać na miejscu. Zadzwoń pod 573 583 195 i prześlij zdjęcie zrobione z progu, a kwotę usłyszysz jeszcze w trakcie rozmowy.

Jeśli w piwnicy stoją tylko dwie czy trzy duże rzeczy, na przykład tapczan, stara szafka i zepsuty rower, nie ma sensu zamawiać pełnego opróżnienia. Wystarczy odbiór gabarytów, czyli jeden kurs po wskazane sztuki, umówiony przy okazji trasy w Twojej dzielnicy.

Co zrobić z pustym boksem, żeby nie zapchał się znowu

Zamieć pomieszczenie na sucho i zostaw uchylone drzwi na kilka godzin, jeśli korytarz jest przewiewny. To najprostszy sposób na zapach, który zdążył się tam zadomowić przez lata. Mokrego mycia posadzki lepiej sobie odpuścić, bo w zamkniętej piwnicy woda nie ma jak odparować i wraca do Ciebie stęchlizną.

Rzeczy wracające do środka ustaw na paletach albo na deskach, kilka centymetrów nad posadzką. W piwnicach woda pojawia się zawsze przy podłodze: po ulewie, po awarii pionu, po roztopach. Ta jedna zmiana ratuje więcej dobytku niż wszystkie preparaty na wilgoć razem wzięte.

Zrób jeszcze zdjęcie pustego boksu. Przy zdawaniu mieszkania, przekazywaniu komórki nowemu właścicielowi albo rozmowie z zarządcą to dowód, którego nikt nie podważy. Przy okazji sprawdź w spółdzielni, czy numer na drzwiach zgadza się z numerem w dokumentach lokalu. Pomyłki wychodzą na jaw zwykle przy sprzedaży, czyli w najgorszym możliwym momencie.