Dzień z ekipą opróżniającą mieszkanie: co się dzieje godzina po godzinie

Zamawiając opróżnienie mieszkania, większość ludzi nie ma pojęcia, czego się spodziewać. Czy trzeba być obecnym przez cały czas, czy ktoś będzie przebierał w rzeczach, czy po ekipie zostanie bałagan na klatce. Poniżej przebieg typowego dnia, od telefonu poprzedniego popołudnia po ostatnie zdjęcie pustego pokoju, na przykładzie mieszkania w bloku z trzema pokojami.

Dzień wcześniej: potwierdzenie, parking i sprawa kluczy

Dzień przed robotą, po południu, dzwonimy albo piszemy z potwierdzeniem godziny. To moment na ostatnie ustalenia: czy pod klatkę da się podjechać, czy w budynku jest winda i na które piętro dojeżdża, czy trzeba uprzedzić administrację, czy w środku zostały rzeczy do odłożenia na bok.

Jeżeli w budynku obowiązuje szlaban, karta wjazdowa albo brama na pilota, to jest właściwy czas, żeby o tym powiedzieć. W kamienicach z zamkniętym podwórkiem, na przykład w Śródmieściu Bytomia czy przy Wolności w Chorzowie, potrafi to zdecydować o tym, czy nosimy dwadzieścia metrów, czy sto.

Przy zleceniach realizowanych bez obecności właściciela ustalamy sposób przekazania klucza: przez sąsiada, przez administrację albo osobiste spotkanie rano na miejscu. Zapisujemy też numer telefonu do osoby, z którą mamy się kontaktować w razie wątpliwości. Przy sprawach spadkowych bywa to ktoś inny niż zamawiający.

Rano: pięć minut oględzin i podział ról w ekipie

Ekipa przyjeżdża w umówionym przedziale godzinowym i zaczyna od obejścia mieszkania. To nie jest formalność: w tych kilku minutach zapada decyzja, którym pokojem zaczynamy, co trzeba rozkręcić, co nie przejdzie przez drzwi w całości i którędy prowadzimy trasę noszenia.

Potem zabezpieczamy drogę. Folia albo karton na podłodze w przedpokoju i na klatce schodowej, ochrona na framudze przy wąskich drzwiach, zablokowane drzwi wejściowe do budynku, jeśli regulamin na to pozwala. W blokach zabezpieczamy też kabinę windy, bo przewożenie mebli po gołej ścianie kabiny kończy się rozmową z zarządcą.

Na koniec dzielimy role. Przy typowym zleceniu jedna osoba pakuje i podaje z mieszkania, druga nosi, trzecia układa w aucie, bo od ułożenia zależy, czy wszystko zmieści się w jednym kursie. Ta kolejność bywa modyfikowana, gdy w budynku nie ma windy: wtedy więcej rąk trafia na schody.

Pierwsze godziny: rzeczy odkładane na bok

Pracę zaczynamy od pomieszczenia najdalej od wyjścia i idziemy w stronę drzwi. Dzięki temu nie trzeba przeciskać się z meblami obok tego, co już wyniesione. Najpierw znika drobnica z szaf i szuflad, bo pusta szafa waży ułamek tego co pełna i przechodzi przez drzwi bez rozkręcania.

W trakcie tego etapu odkładamy na bok wszystko, co wygląda na osobiste albo wartościowe. Dokumenty, zdjęcia, koperty, pudełka na biżuterię, książeczki bankowe, klucze, pamiątki. Nie oceniamy ich wartości i niczego nie otwieramy z ciekawości: składamy je w jedno wskazane miejsce i pokazujemy właścicielowi albo dzwonimy, jeśli nie ma go na miejscu.

Zdarza się, że w tym momencie ktoś zmienia zdanie i chce jednak zatrzymać rzecz, która miała zniknąć. To normalne i nie jest problemem, dopóki mówi się o tym od razu. Gorzej, gdy decyzja przychodzi po fakcie, bo z auta pełnego mebli nie da się wyjąć jednego krzesła bez rozładowania połowy ładunku. Dlatego pytamy o wątpliwe rzeczy, zanim trafią na dół.

Jeżeli wcześniej wskazałeś rzeczy do zachowania, oznaczamy je taśmą albo przenosimy do jednego pokoju od razu na starcie. Najczęstsza pomyłka przy takich zleceniach bierze się z ustaleń zapamiętanych, ale nigdzie nie zapisanych, więc lepiej mieć to na papierze albo w wiadomości.

Środek dnia: noszenie, kursy i drugi przyjazd auta

To najbardziej fizyczna część roboty i zarazem najbardziej powtarzalna. Meble schodzą po schodach albo windą, ładowane są w kolejności odwrotnej do rozładunku, a co jakiś czas ktoś zbiega z workiem drobnicy. Przy mieszkaniu trzypokojowym w bloku typowe tempo to kilka godzin, przy kamienicy bez windy odpowiednio dłużej.

W pewnym momencie ładownia się zapełnia i zaczyna się kurs na rozładunek. Nie oznacza to przerwy w pracy: ekipa zostaje na miejscu i pakuje dalej, a auto wraca po kolejną partię. Przy większych zleceniach jeżdżą dwa auta na zmianę, żeby nikt nie stał bezczynnie.

Przerwy nie są tu fanaberią, tylko elementem planu. Przy kilku godzinach ciągłego noszenia po schodach tempo spada, a razem z nim uwaga, i wtedy właśnie zdarzają się otarte ściany, wyszczerbione framugi i skręcone kostki. Krótki postój z wodą po każdym większym meblu jest tańszy niż naprawa poręczy na klatce.

Meble, których nie da się wynieść w całości, rozkręcamy na miejscu. Meblościanki z lat osiemdziesiątych, narożniki i zabudowy kuchenne prawie zawsze wymagają demontażu, bo powstawały w mieszkaniu i tak samo trzeba je z niego wyprowadzić. Ta część zabiera więcej czasu niż samo noszenie, więc uprzedzamy o niej wcześniej.

Przy aucie: rozdzielanie rzeczy na strumienie

Przy załadunku zapada decyzja, gdzie dana rzecz pojedzie. To wygląda na drobiazg, a decyduje o tym, czy odpad zostanie przyjęty bez problemu. Poniższa tabela pokazuje, jak wygląda typowy podział zawartości przeciętnego mieszkania.

Osobno traktujemy rzeczy, które jeszcze komuś posłużą. Sprawne narzędzia, meble w dobrym stanie, sprzęt rehabilitacyjny i ubrania w porządnym stanie staramy się skierować do dalszego użytku zamiast do przetworzenia. Zawsze pytamy o zgodę, bo o losie tych rzeczy decyduje właściciel, nie ekipa.

Czy trzeba być obecnym przez cały ten czas

Nie trzeba i większość klientów nie jest. Wystarczy pojawić się na starcie, pokazać zakres i odebrać klucz na koniec albo w ogóle przekazać go wcześniej i śledzić postęp na zdjęciach. Tak pracujemy przy zleceniach od osób mieszkających w innym mieście albo za granicą, przy sprawach spadkowych i przy zarządcach nieruchomości.

Jeżeli wolisz być na miejscu, też dobrze, ale nie musisz nic robić ani nic dźwigać. Najlepiej przyda się Twoja obecność w pierwszej godzinie, przy ustalaniu zakresu, i na końcu, przy odbiorze pustego mieszkania. Środek dnia to czysta fizyczna robota, przy której nikt nie potrzebuje nadzoru.

Tak wygląda standardowe opróżnianie mieszkań w naszym wykonaniu, a przy budynkach jednorodzinnych to samo dotyczy zlecenia obejmującego opróżnianie domów razem z piwnicą, garażem i strychem. Zadzwoń pod 573 583 195, opisz metraż, piętro i dostęp do budynku, a powiemy, ile to potrwa i ilu ludzi przyjedzie.

Koniec dnia: zamiecenie, zdjęcia i rozliczenie

Po wyniesieniu ostatniej rzeczy zaczyna się porządkowanie. Zamiatamy podłogi we wszystkich pomieszczeniach, zbieramy drobiazgi spod mebli i z parapetów, sprzątamy klatkę schodową na całej trasie noszenia i zdejmujemy zabezpieczenia. To standardowy zakres i nie trzeba o niego prosić.

Trzeba natomiast wiedzieć, gdzie kończy się zamiecenie, a zaczyna sprzątanie generalne. Mycie okien, szorowanie łazienki, zmywanie podłóg i usuwanie śladów po meblach ze ścian to osobna usługa, którą uzgadnia się wcześniej. Uczciwie mówimy o tym przy wycenie, żeby nikt nie liczył na coś, czego w umowie nie było.

Na końcu robimy zdjęcia pustych pomieszczeń i wysyłamy je zamawiającemu. Przy zleceniach dla firm, wspólnot i zarządców dochodzi faktura oraz protokół z przebiegu prac. Rozliczenie następuje po skończonej robocie, gdy widzisz efekt, i dopiero wtedy, a nie w formie zaliczki przed przyjazdem.