Opróżnianie mieszkania po zbieraczu: skala pracy, zapach i bezpieczeństwo

Rodzina otwiera drzwi i widzi ścianę rzeczy zaczynającą się pół metra za progiem. Do okna prowadzi wąski korytarzyk, podłogi nie widać nigdzie, powietrze stoi. Takie zlecenia też przyjmujemy i nie ma w nich nic sensacyjnego: to po prostu inna skala pracy, inne tempo i inne przygotowanie ekipy. Ten tekst opisuje, jak wygląda taka robota od strony technicznej, żeby osoba, która musi ją zlecić, wiedziała, czego się spodziewać.

Dlaczego metraż nic tu nie mówi o ilości pracy

Zwykłe dwa pokoje z kuchnią to kilka kursów busem. To samo mieszkanie zapełnione do wysokości ramion potrafi dać kilkanaście kursów, bo liczy się objętość, a nie powierzchnia podłogi. Rzeczy leżą warstwami do sufitu, w każdym pokoju osobno, plus balkon, plus piwnica, plus często wynajmowany gdzieś garaż.

Drugi mnożnik to tempo. W pustym mieszkaniu ekipa nosi bez przerwy, tutaj każdą warstwę trzeba najpierw rozebrać, przełożyć do worka i dopiero wynieść. Nie da się wjechać wózkiem, bo nie ma po czym jechać. Pierwsze godziny idą wyłącznie na wyrobienie przejścia od drzwi do okna, żeby w ogóle dało się pracować i wietrzyć.

Dlatego przy takich lokalach nigdy nie wyceniamy przez telefon na sztywno. Umawiamy się na obejrzenie mieszkania albo prosimy o film nagrany z progu każdego pomieszczenia, powoli, z obrotem dookoła. Z takiego materiału widać wysokość stosów i to, czy pod spodem jest tylko odzież i papier, czy również sprzęty i meble.

Zapach, kurz i to, co siedzi pod warstwami

Zapach bierze się z kilku źródeł naraz: z zalegającego kurzu i pleśni na wilgotnych papierach, z jedzenia, które kiedyś zostało w kuchni, czasem z odchodów zwierząt, które w takim lokalu mieszkały. Nie zbija się go odświeżaczem. Jedyne, co realnie działa, to usunięcie źródła, czyli wywiezienie wszystkiego i przewietrzenie pustych ścian przez kilka dni.

Pod warstwami znajdujemy zwykle to samo: gazety sprzed dekady, opakowania, torby wypełnione innymi torbami, zepsute AGD, czasem żywność w stanie, którego nie da się już zidentyfikować. Zdarzają się też rzeczy wartościowe, w tym gotówka i dokumenty, i mamy na to osobną procedurę: odkładamy je na bok i przekazujemy zlecającemu przy zamknięciu roboty.

Kurz w takim mieszkaniu jest drobny i unosi się przy każdym ruchu. To on, a nie sam zapach, jest głównym powodem, dla którego pracujemy w maskach. Po kilku godzinach osiada na wszystkim, łącznie z ubraniem ekipy, dlatego takie zlecenia planujemy jako ostatnie w danym dniu.

BHP nie jest tu formalnością, tylko warunkiem pracy

Ekipa wchodzi w rękawicach odpornych na przecięcie, w maskach z filtrem i w butach z twardą podeszwą. Powód jest prozaiczny: pod warstwą papieru leżą potłuczone szkło, puszki, czasem igły albo zardzewiałe elementy metalowe. Ktoś, kto próbuje uprzątnąć takie mieszkanie samodzielnie w klapkach i cienkich rękawiczkach, zwykle kończy dzień na SOR z zaszytą dłonią.

Osobna sprawa to stabilność stosów. Wysoka sterta kartonów napiera na drzwi albo na szafę i przy nieostrożnym pociągnięciu potrafi się przewrócić w całości. Rozbieramy je warstwami od góry, nigdy nie ciągniemy niczego ze środka. W ciasnych pokojach pracuje wtedy jedna osoba, a druga odbiera worki w przedpokoju.

• maski z filtrem i rękawice, wymieniane w trakcie dnia, bo szybko się niszczą
• okna otwarte od pierwszej minuty, o ile w ogóle da się do nich dojść
• przejście przez klatkę zabezpieczone folią, żeby nie roznosić brudu po sąsiadach
• worki wynoszone na bieżąco, nigdy nie gromadzone przy drzwiach mieszkania
• prąd sprawdzany na wejściu, bo w takich lokalach instalacja bywa dawno wyłączona

Kolejność pracy: od drzwi w głąb, warstwa po warstwie

Zaczynamy zawsze od przedpokoju i jednego korytarza roboczego. Dopiero gdy jest czym chodzić, otwieramy pierwszy pokój i wybieramy go do końca, zamiast skakać po całym mieszkaniu. Taka kolejność daje widoczny efekt już po kilku godzinach, co ma znaczenie dla rodziny, która stoi obok i nie wierzy, że to się kiedykolwiek skończy.

Rzeczy segregujemy na miejscu w trzech strumieniach: do wywozu, do sprawdzenia przez zlecającego i do utylizacji jako odpad problemowy. Trzecia grupa to chemia, świetlówki, resztki farb i puszki po rozpuszczalnikach. Idą osobno, bo nie wolno wrzucać ich do zmieszanych.

Meble zwykle rozkręcamy w środku. Szafa obłożona z trzech stron nie da się wyjąć w całości, a jej wynoszenie na siłę kończy się wyrwaną futryną. Odbiór gabarytów przy takim zleceniu oznacza więc więcej pracy z wkrętarką niż z pasami transportowymi.

Ile dni zajmuje wyczyszczenie takiego lokalu

Małe mieszkanie zastawione do połowy wysokości bywa gotowe w jeden długi dzień przy trzech osobach. Dwa pokoje wypełnione do sufitu to zwykle dwa albo trzy dni, bo doliczyć trzeba kursy na wysypisko i czas rozładunku. Duże mieszkanie w kamienicy z piwnicą i strychem potrafi zająć tydzień. Opróżnianie piwnic doliczamy do tego samego zlecenia, bo boks zwykle wygląda tak samo jak pokoje.

Na czas wpływa też piętro i winda. Wyniesienie kilkudziesięciu worków z czwartego piętra bez windy w bytomskiej kamienicy o wysokich kondygnacjach to sam w sobie osobny wysiłek, który zmienia liczbę potrzebnych osób. Przy takich adresach dokładamy ludzi zamiast wydłużać dni.

Jeśli mierzysz się z takim mieszkaniem, zadzwoń pod 573 583 195 i opisz to własnymi słowami, bez wstydu i bez wygładzania. Widzieliśmy różne sytuacje i nikt tu niczego nie ocenia. Opróżnianie mieszkań w takim stanie robimy spokojnie i dyskretnie, bez komentarzy na klatce i bez zwracania uwagi sąsiadów.

Dyskrecja: co widzą sąsiedzi, a czego nie muszą wiedzieć

Bus stoi możliwie blisko klatki, worki są zamknięte, nic nie stoi na korytarzu dłużej niż chwilę. Nie rozkładamy rzeczy na trawniku i nie sortujemy ich przed blokiem, bo to zamienia zlecenie w spektakl dla całego osiedla. Sortowanie odbywa się w mieszkaniu albo na pace.

Nie rozmawiamy z sąsiadami o zawartości lokalu. Jeśli ktoś pyta, odpowiadamy, że robimy wywóz, i tyle. To zwykła zasada zawodowa, ale w takich sytuacjach ma dla rodziny większą wagę niż cokolwiek innego.

Zdarza się, że zlecenie realizujemy pod nieobecność bliskich, na przekazane klucze. Wtedy wysyłamy zdjęcia z postępu pracy i zamykamy mieszkanie na koniec dnia. Klucze wracają do osoby, która nam je dała, nigdy do skrzynki ani do sąsiada, chyba że ktoś wyraźnie o to poprosi.

Co dzieje się z mieszkaniem po wywiezieniu wszystkiego

Pierwsze, co widać po opróżnieniu, to stan podłóg i ścian, których nikt nie oglądał od lat. Panele bywają zawilgocone, tapeta odchodzi płatami, w kuchni pod meblami widać ślady po wilgoci. To normalny obraz i nie jest to skutek naszej pracy, tylko tego, co leżało na wierzchu przez lata.

Zamiatamy i zabieramy worki, a resztę trzeba zaplanować osobno. W takich lokalach zwykle potrzebne jest ozonowanie albo mycie specjalistyczne, potem malowanie, czasem wymiana podłogi. Kolejność ma znaczenie: najpierw pusto i sucho, potem chemia, na końcu remont. Odwrotnie zapach wraca po tygodniu.

Warto sprawdzić instalacje przed wpuszczeniem kogokolwiek na stałe. Za stosami rzeczy bywają zalane gniazdka i kontakt trzymający się na taśmie. Elektryk na godzinę to najtańsza część całej operacji, a odkłada się ją najczęściej.

Kiedy zlecający musi być obecny, a kiedy nie musi

Obecność przydaje się na początku i na końcu. Na starcie ktoś powinien wskazać, czego szukamy: dokumentów, zdjęć, biżuterii, papierów po mieszkaniu. Na koniec ta sama osoba odbiera odłożone rzeczy i podpisuje, że lokal jest pusty. Środek dnia da się spokojnie przepracować bez rodziny na miejscu.

Druga sprawa to decyzje w trakcie. Ktoś musi być pod telefonem, bo pytania pojawiają się co godzinę: czy album ze zdjęciami zostawiamy, czy szafa idzie w całości, czy zawartość biurka ma trafić do kartonu. Bez takiej osoby ekipa albo stoi, albo decyduje sama, a żadna z tych opcji nie jest dobra.

Dla wielu osób stanie w tym mieszkaniu przez osiem godzin jest po prostu ciężkie. Nie ma powodu, żeby przez to przechodzić. Wystarczy telefon kontaktowy i ustalenie, przy jakich rzeczach mamy dzwonić z pytaniem, zamiast decydować samodzielnie.